Медицина кызматкерлеринин күнүндө Reporter.kg Улуттук фтизиатрия, пульмонология жана жугуштуу оорулар борборунун директору Урматбек Боржиев менен болгон маекти жарыялайт. Маекте кесипке карай жол, кургак учук менен күрөшүү жана дарыгерлик парздын мааниси тууралуу сөз болот.

— Сиз балдар нейрохирургу, невролог, травматолог, педиатр, трансфузиологсуз жана 2026-жылдын апрель айынан бери Улуттук фтизиатрия борборун жетектеп келесиз. Мындай өзгөчө кесиптик жолуңуз кантип калыптанды?

— Мен өзүм да кээде бул тууралуу ойлонуп, таң калам.

2005-жылы мен Кыргыз мамлекеттик медициналык академиясынын педиатрия факультетине бюджеттик негизде тапшырдым. Президенттик стипендия менен окуп, факультетти артыкчылык диплому (кызыл диплом) менен аяктадым.

Ординатурага тапшырар убакыт келгенде, Миталип Мамытович Мамытов жана Кенешбек Бакирбаевич Ырысов менин жол көрсөтүүчүлөрүм болду. Мен алар сыяктуу нейрохирург болууну кыялданчумун.

Ал кезде дипломдон кийинки билим берүү факультетинин деканы профессор Куттубек Усенбаевич Акынбеков эле. Бирок окумуштуулар кеңеши педиатрия факультетинин бүтүрүүчүлөрүнө чоңдордун медицинасы үчүн адистерди даярдаган кафедраларга ординатурага тапшырууга тыюу салчу. Ошондо Акынбеков мага: «Эгерде академик Мамытов „балдар нейрохирургиясы“ адистигин ачууну колдосо, каршылыктар болбойт» деп кеңеш берди.

Мен өтүнүч кат даярдадым, бирок Миталип Мамытовичти иш бөлмөсүнөн таппай калдым. Көчөгө чыксам, капыстан аны көрүп калдым: ал ак костюмчан атайын оорукана (спецбольница) тараптан чуркап чыгып, маршрутка токтотууга аракет кылып жатыптыр.

Мен абдан сүйүнүп:
— Сизди издеп жүрдүм эле! — деп кыйкырдым.
Ал:
— Мамакеевдин диссертациялык кеңешине кечигип жатам, — деп жооп берди.

Мен аны өз унаам менен жеткирип коюуну сунуштадым. Жолдон резюмемди бердим. Ал кунт коюп окуп чыгып, өзү да кезинде Лениндик стипендиянын стипендиаты болгонун жана мени өзүнө окшоштуруп жатканын айтты.

Миталип Мамытович мени диссертациялык кеңештин жыйынына катышууга чакырды. Ал күнү ал аймактан келген урологдордун биринин диссертациясын жактоосун колдоп жаткан эле. Жыйындан кийин ал менин өтүнүч катыма кол коюп, ийгилик каалады, мен ал документтер менен Медакадемияга кайттым.

Ошентип, Медакадемияда биринчи жолу «балдар нейрохирургиясы» адистиги боюнча даярдоо ачылды. Менин артымдан бул адистикке дагы эки мыкты окуган досум тапшырды, алар бүгүнкү күндө да ушул тармакта иштеп жатышат.

Ординатураны аяктагандан кийин Үчүнчү балдар ооруканасында иштей баштадым жана ошол эле учурда нейрохирургия кафедрасынын аспиранты болдум. Кандидаттык диссертациямдын темасы геморрагиялык инсульттар болду. Изилдөө эки негизги багытты камтыды. Биринчиси — геморрагиялык инсульту бар кайсы бейтаптарга операция жасоо керек, ал эми кайсынысына кереги жок экенин аныктоо. Экинчиси — операция жасоонун эң ыңгайлуу мөөнөттөрүн белгилөө.

Биз гематоманын мүнөздөмөлөрүнө — бейтаптын аң-сезиминин деңгээлине, көлөмүнө, жайгашкан жерине, дислокация даражасына жана башка факторлорго жараша — операцияны алгачкы сааттарда, биринчи суткада, жетинчи, онунчу же он бешинчи суткада жасоо зарылдыгын, ал эми кайсы учурларда хирургиялык кийлигишүү өлүмдү (летальный исход) тездетиши мүмкүн болгондуктан, ага тыюу салынарын изилдедик. Бул иш менин устаттарым жана Улуттук госпиталдын нейрохирургдар командасы менен биргеликте аткарылды.

Ал убакта мен Саламаттыкты сактоо министрлигинде, долбоорлорду ишке ашыруу бөлүмүндө да иштеп жаткам. Биз Кувейт фондунун насыясынын эсебинен Улуттук госпиталдын аймагына тогуз кабаттуу нейрохирургиялык борбор курууну пландаганбыз. Келишим 2016-жылы ратификацияланган. Ал учурда кеп болжол менен 6 миллион кувейт динары жөнүндө болуп жаткан, бул 2017–2018-жылдары 20 миллион АКШ долларынан ашык каражатты түзгөн.

Бирок үй-бүлөлүк шарттарга байланыштуу Жалал-Абадга көчүп кетүүгө туура келди. Ошондо Саламаттыкты сактоо министрлиги мага Жалал-Абад облустук кан борборун жетектөөнү сунуштады. Ошентип, мен биринчи жолу медициналык мекемени жетектеп калдым.

Жети жылдык эмгегибиздин ичинде бейтаптар үчүн кандын компоненттери толугу менен акысыз болуп калды. Акысыз донорлуктун үлүшү 6 пайыздан 87 пайызга чейин өстү. Биз донордук канды гемотрансмиссивдүү инфекцияларга изилдөө үчүн жабык типтеги заманбап автоматташтырылган ИХЛА-жабдуусун (CLIA) колдонуу менен жеке лабораториябызды ачтык. Бейтаптар үчүн бардык изилдөөлөр да акысыз болду.

Мындан тышкары, биз кандын компоненттерин куюу боюнча методикалык сунуштарды жана алгоритмдерди иштеп чыгып, басып чыгардык.

— Буга кантип жетише алдыңыз?

— Биринчи кезекте, мен келгенде системага практик-хирургдун көзү менен карадым. Ал жерде абдан көп сандагы СОПтор (стандарттык операциялык процедуралар), буйруктар жана ченемдик документтер бар экен. Мен: «Кандын компоненттерин коопсуз куюу үчүн практик-дарыгерге чынында эмне керек?» деп ойлондум.

Ошентип, «10 кадам» алгоритми пайда болду. Мен процедуранын ар бир кадамын майда-чүйдөсүнө чейин жазып чыгып, медицина кызматкерлери каалаган убакта аракеттердин туура ырааттуулугун тез арада эске түшүрө алышы үчүн чөнтөккө салып жүрүүчү форматтагы методикалык колдонмону басып чыгардым.

Андан кийин биз дарыгерлерди жана медайымдарды окута баштадык. Жети жылдын ичинде 7 миңден ашык адис окуудан өттү жана алардын баары тиешелүү сертификаттарга ээ болушту.

Бирок эң негизгиси — биз Жалал-Абадда киргизген тажрыйба бүгүнкү күндө бүтүндөй республикага жайылууда. Бул тажрыйба учурда Республикалык кан борборунда жана Ош облустук кан борборунда ишке ашырылып жатат.

Ошондой эле, COVID-19 пандемиясынан кийин, 2021-жылдан баштап биз кандын бардык компоненттери бейтаптарга саламаттыкты сактоо уюмдарынын эсебинен акысыз берилишине жетиштик. Мындан тышкары, кандын компоненттери Негизги турмуштук маанилүү дары-дармектердин тизмегине (НТМДТ) киргендиктен, бардык медициналык уюмдар накталай эмес эсептешүү системасына өтүшү керек болчу.

Чындыгында, биз Саламаттыкты сактоо министрлигинин 2016-жылдан бери эле бар болгон буйруктарынын аткарылышына жетиштик. Ал эми 2021-жылы баалардын прейскуранты бекитилгенден кийин, саламаттыкты сактоо уюмдарынын которуулары аркылуу каржылоо системасына толугу менен өтө алдык. Мунун аркасында иш ачык-айкын болуп, атайын эсеп толуктала баштады, бейтаптар даттанбай калышты жана донор издөө убаракерчилигинен кутулушту. Кан жана анын компоненттери менен болгон көйгөйлөр дээрлик жок болду.

COVID-19 пандемиясы учурунда Жалал-Абад кан борборунда эки тоннага жакын плазма бар болчу. Анын 800 литрин Ошко бердик, дагы 364 литрин мен өзүм учак менен Бишкекке коронавирус жуктурган бейтаптар үчүн жеткирип келгем.

Мен эч качан Кан борборун жетектейм деп ойлогон эмесмин, бирок жашоо ушундай нукка бурду. Бул сунуш түшкөндө баарын кылдат ойлонуп, жумушсуз калып мекенге кайткыча, сунушту кабыл алууну чечтим.

Кийинчерээк мага көптөгөн сунуштар түштү, бирок мен ар дайым баарын кылдат талдап, таразалап көрүүгө аракет кылам. Мага Улуттук фтизиатрия борборун жетектөө, реформаларды жүргүзүү жана анын ишин жакшыртуу сунушталганда, мен келип, абалды изилдеп, баарын талдап чыктым жана ошондон кийин гана макулдугумду бердим.

Бүгүнкү күндө биз биринчи кадамды жасадык — Кара-Балта республикалык кургак учукка каршы ооруканасын жана Кемин республикалык паллиативдик ооруканасын бириктирдик. Эми алар Улуттук фтизиатрия борборунун филиалдары болот. Акырындык менен кургак учук менен ооруган бейтаптарды шаардын борборунан көчүрөбүз. Экинчи этап катары биз уставды кайра бекитүү процессин баштадык. Андан кийин мекеме Улуттук фтизиатрия жана пульмонология борбору болуп калат.

— Көпчүлүк кургак учукту өткөн чактын оорусу деп эсептешет. Бул канчалык деңгээлде чындыкка дал келет? Акыркы жылдары Кыргызстанда кургак учук боюнча абал кандай өзгөрдү жана өлкөдөгү азыркы каржылоо деңгээли менен кургак учукту жеңүү мүмкүнбү?

— ДССУнун (ВОЗ) маалыматы боюнча, 90-жылдары бизде 100 миң калкка 150–200 учур катталчу. Бул чыныгы эпидемия эле. 2025-жылы бул көрсөткүч 100 миң калкка 23,7 учурду түздү.

Бирок ДССУнун сунуштамаларына ылайык, эгер көрсөткүч 100 миң калкка 10 учурдан ашса, абал дагы деле эпидемия катары каралат. Башкача айтканда, биз бүгүн анын эң төмөнкү чегинде турабыз.

Жакын арада бул этаптан чыга алабыз деп ойлойм. Жай болсо да, сөзсүз чыгабыз.

ДССУнун «Кургак учуктан эркин Борбордук Азия» программасы бар, ага аймактын беш өлкөсү кирет. Калыстык үчүн айта кетейин, бүгүнкү күндө дүйнөдө кургак учукту толугу менен жеңген бир дагы өлкө жок. Бирок преэлиминация стадиясына жеткен мамлекеттер бар. Бул — оору толугу менен жоголор алдындагы этап, мында 100 миң калкка 10дон аз учур, ал эми бир катар өлкөлөрдө 6–9 гана учур катталат.

Ошол эле учурда, оорунун айрым очоктору өнүккөн өлкөлөрдө да мезгил-мезгили менен пайда болуп турат. Ошондуктан ал жерлерде өзүнчө кургак учукка каршы ооруканалар жок — жугуштуу оорулар стационарларынын курамында адистештирилген бөлүмдөр гана бар.

Биздин дээрлик бардык кошуналарыбыз, анын ичинде Орусия жана Борбордук Азия өлкөлөрү, фтизиатрия, пульмонология жана жугуштуу оорулар кызматтарын эбак эле бириктиришкен.

Бейтаптардын саны акырындык менен азайып жатат. Эгер мурда 100 миң калкка 200гө жакын учур катталса, бүгүнкү күндө бул көрсөткүч дээрлик он эсеге төмөндөдү. Албетте, эгерде биз кургак учук менен активдүү күрөшүүнү, инфекция очокторун өз убагында аныктоону, байланышта болгон адамдар менен иштешүүнү жана активдүү диагностиканы токтотуп койсок, оорунун кайра өсүү коркунучу жогорулайт.

Мамлекеттин каржылык катышуусуна келсек, ал албетте көбөйдү. Мындан тышкары, биз Глобалдык фонддон чоң колдоо алып жатабыз. Бул жылы жаңы билдирме (заявка) даярдап жатабыз, анын алкагында кургак учук компонентине 11 миллион долларга жакын каражат каралган. Бул каражаттар ооруну активдүү аныктоого, ар бир бейтап менен кейс-менеджерлердин иштөөсүнө, кургак учукка каршы дары-дармектерди, лабораториялык реактивдерди сатып алууга, ошондой эле заманбап лабораторияларды өнүктүрүүгө жумшалат.

Мен биз преэлиминация стадиясына жетүүгө милдеттүүбүз деп эсептейм, өзгөчө калктын жашоо деңгээли жана өлкөнүн өнүгүү деңгээли акырындап өсүп жатканын эске алганда.

— Адам өзү ооруп калганын биле алабы? Бейтаптардын кайсы каталары көп учурда кейиштүү кесепеттерге алып келет?

— Эң чоң ката — өз алдынча дарылануу. Бирок андан да коркунучтуусу, адамдын дарыланууну өз алдынча токтотуп койгону. Ал кургак учукка каршы дарыларды иче баштайт, өзүн жакшы сезе баштаганда эле «айыгып калдым» деп чечип, дары ичүүнү таштайт.

Дал ушул учурда кургак учуктун козгогучунда дары-дармектерге карата туруктуулук (устойчивость) пайда болот. Бул болсо оорунун дарыга туруктуу формаларынын көбөйүшүнө алып келет.

— Эгерде адам дарыларды ичсе, канча убакыттан кийин толугу менен айыгып кетиши мүмкүн?

— Эгерде кеп кургак учуктун кадимки формалары жөнүндө болуп жатса, дарылануу төрт айдан алты айга чейин созулат. Эгерде бейтап бул курсту толугу менен өтсө, дарыларды үзгүлтүксүз ичип, дарыгерлердин бардык сунуштарын аткарса, анда ал айыгат. Бирок адам дарылануу режимин бузса, анын мөөнөтү 18 айга чейин узарып кетиши мүмкүн.

Ал эми эң коркунучтуусу — кургак учуктун кеңири дарыга туруктуулугу бар формалары өнүгүп кетиши мүмкүн. Башкача айтканда, оору дээрлик бардык кургак учукка каршы дарыларга баш ийбей калат. Дал ушул себептен дарыланууну өз алдынча токтотууга болбойт. Дары ичпей калган же баш тарткан ар бир учур козгогучтун терапияга карата туруктуулугун жогорулатат.

— Айыккандан кийин адамда бул ооруга каршы иммунитет пайда болобу?

— Билесизби, кургак учуктун оор формаларына каршы иммунитет бала төрөлгөндө БЦЖ эмдөөсү (прививкасы) жасалганда эле калыптана баштайт. Көпчүлүктүн ийининде мүнөздүү тырык бар — бул организмди биринчи кезекте оорунун жайылган (генерализованная форма) түрлөрүнөн коргоочу вакцинанын изи.

Ошондуктан, организмге кургак учуктун таякчасы кирсе дагы, анын оор формаларынын өнүгүү ыктымалдуулугу кыйла төмөндөйт.

Кургак учукту бекеринен мурун «социалдык оору» деп аташкан эмес. Ал көбүнчө начар тамактануу, оор психоэмоционалдык абал, туруктуу стресс, депрессия жана жашоодогу кыйын кырдаалдардын фонунда өнүгөт. Айрыкча, адам бул инфекциянын жайылышына шарт түзүлгөн чөйрөдө болсо, коркунуч өтө жогору болот.

— Эгерде бүгүн сизге кесип тандоо мүмкүнчүлүгү кайра берилсе, дагы эле медицинаны тандайт белеңиз?

— Ооба, эч кандай күмөнсүз. Бала кезимде мени атамдын жолун жолдоп юрист болууга же апамдын кесибин улантып бухгалтер болууга абдан үндөшчү. Бирок мен ар дайым дарыгер болом деп айтчумун. Бул менин кыялым эле.

Албетте, медицина — оңой кесип эмес. Кээде басып өткөн жолуңду эстеп, мунун баарына кантип чыдадым, кандай гана сыноолордон өткөн жокмун деп ойлонуп кетесиң... Бирок эң негизгиси — адамдарга керегиң тийип жатканын сезүү.

Биздин менталитетте, өзгөчө кыргыз коомунда, эркек киши өз элине, мамлекетине жана коомуна пайда алып келиши керек деп эсептелет.

Мени ушундай тарбиялашкан окшойт. Мен үчүн материалдык баалуулуктарга караганда, адамдар үчүн пайдалуу иш жасай алуу, аларга керек болуу жана ата мекендик саламаттыкты сактоо тутумунун өнүгүшүнө аз да болсо салым кошуу ар дайым маанилүү болгон.

— Анда эмне үчүн жаш дарыгерлер бүгүнкү күндө мамлекеттик медицинадан кетип жатышат? Мисалы, жеке менчик тармакка, ал тургай кээде кесибинен биротоло кетип калгандар да бар…

— Кесиптик күйүп кетүү (выгорание) деген түшүнүк бар. Дарыгерлерде да өз ишинин маанисин көрбөй калган же турмуштук кыйынчылыктарга туш болгон учурлар болот.

Азыр мамлекет дарыгерлердин айлыгын көтөрдү, эмгек шарттары жакшырууда, Мамлекеттик ипотекалык компания аркылуу турак жай алуу мүмкүнчүлүгү пайда болду. Бул медицина кызматкерлери үчүн чоң колдоо. Өз элине, жерине пайда алып келүүнү каалаган мекенчил дарыгерлер мамлекеттик саламаттыкты сактоо тутумуна кайтып келишет деп ойлойм.

Эң негизгиси — жаштарга келечекти көрсөтө билүү керек. Эмне үчүн биз азыр фтизиатрия менен пульмонологияны бириктирип жатабыз? Элестетиңиз: кургак учук менен ооругандардын саны акырындап азайып, бейтаптар аз калды. Эгер мурда өлкөдө үч миңден ашык фтизиатр болсо, азыр алардын жүзгө жакыны эле калды. Буга көбүнчө студенттердин «бул адистик жакында керек болбой калат» деген ойдо болгону себеп.

Бирок биз аларга келечекти көрсөтүп: «Сен кургак учукту гана эмес, өпкөнүн бардык ооруларын дарылайсың. Бул ар дайым керек боло турган кенен адистик», — деп айтсак, анда абал өзгөрөт.

Көрсө, акыркы эки жылда фтизиатрия боюнча ординатурага бир дагы киши тапшырбаптыр. Бул болсо кадр тартыштыгына алып келиши мүмкүн.

Мисалы, коңшуларыбыз бизден алдыга кетип, «фтизиопульмонологдорду» даярдай башташты. Жакында Өзбекстандагы кесиптештерим менен жолугуп, ал жакта өпкөнүн өнөкөт обструктивдүү оорусун (ӨӨОО/ХОБЛ), бронхиалдык астманы жана башка дем алуу органдарынын ооруларын Республикалык фтизиатрия жана пульмонология борборунда дарылашарын билдим.

Карап көрсөңүз: жети миллион кыргызстандыктын арасында жыл сайын курч мүнөздөгү респиратордук вирустук инфекция (КРВИ/ОРВИ) жана грипптен кийин пневмония өнүгүп кетүү коркунучу сакталып келет. Мындан тышкары, абанын булганышынан улам, өзгөчө кышкысын Бишкекте өпкөнүн өнөкөт обструктивдүү оорусу менен жабыркагандардын саны өсүүдө. Ошондуктан пульмонологдорго болгон муктаждык ар дайым болот жана келечекте бул адистик актуалдуу бойдон калат.

Эгерде биз фтизиатрия жана пульмонология кафедрасын ачып, бул багыттарды бириктире алсак, жаштар келечекти көрүп, бул адистикти тандай башташат.

— Сиз балдар нейрохирургу болгонсуз. Кайсынысы кыйыныраак: операция столунда балдардын өмүрүн сактап калуубу же бүтүндөй бир тармакты жетектөөбү?

— Билесизби, ар бир ролдун өз жоопкерчилиги бар. Операция столунда сен бир адамдын өмүрү үчүн өтө чоң жоопкерчиликти аркалайсың. Ал эми жетекчи көптөгөн адамдардын өмүрү көз каранды болгон саламаттыкты сактоо тутуму үчүн жооп берет.

Бирок мен дарыгердин же жетекчинин жоопкерчилигин салыштырып, бирин төмөн түшүргүм келбейт. Анткени бир адамдын өмүрүн сактап калуу — бүтүндөй адамзатты сактап калууга тете.

Ошондуктан дарыгер операция столунда бейтапты сактап калуу менен улуу иш жасайт. Ошол эле учурда саламаттыкты сактоо тутумунун жетекчиси да миңдеген адамдардын өмүрүн сактап калууга шарт түзгөн иштерди уюштура алат.

— А арадан жылдар өтсө да, эсиңизден кетпеген окуялар барбы?

— Ооба, балдар нейрохирургиясындагы практикамда бир окуя болгон. Бизге үстүнө эски чоң телевизор кулап кеткен эки жашар кыз келди. Анын абалы өтө оор болчу: омурткасынын компрессиялык сыныгы, субдуралдык гематома, эпидуралдык гематома, мээ ичиндеги гематома жана мээнин катуу урунушу (ушиб).

Мен балдар нейрохирургу катары операция жасоону талап кылдым, бирок ал кезде жаш болчумун, кесиптештерим менин жүйөлөрүмө макул болушкан жок.

Ага карабастан, мен өзүм кызды мээнин КТсына (компьютердик томография) алып барып, ал жерден мээнин басырылышы (импрессия) жана гематомалар бар экенин, тез арада операция керектигин далилдедим. Бирок кыз операция столуна төрт сааттан кийин гана жаткырылды.

Мен нөөмөттөн кеткенден кийин, болжол менен 12 сааттан соң кыз чарчап калыптыр. Бул тууралуу мага телефон аркылуу кабарлашты. Албетте, абдан кайгырдым, бирок абийирим таза болчу, анткени мен колумдан келгендин баарын жасап, зарыл деп эсептеген кадамдарга баргам.

Арадан кырк күн өткөндө телефон чалып калышты… Көрсө, кыздын ата-энеси экен. Окуя ушундай аяктаганына карабай, алар мага ыраазычылык билдиришти. Менин кызын сактап калуу үчүн жан үрөгөнүмдү көргөндөрүн айтышты.

Медицинада дал ушундай учурлар ишти улантууга күч берет. Бул окуяны эч качан унутпайм. Ата-энелердин: «Биз сиздин кызыбыздын өмүрү үчүн кантип күрөшкөнүңүздү, кантип аракет кылганыңызды көрдүк», — деген сөздөрү мен үчүн абдан баалуу.

— Сиз өз позицияңызды далилдөөгө туура келгенин айттыңыз. Дарыгерлердин кеңешмеси (консилиум) болду беле?

— Билесизби, балдар нейрохирургиясында дайыма эле балдардын нейрохирургдары иштей бербейт. Көптөгөн адистер бул тармакка кайра даярдоодон өтүп келишет, арасында травматологдор да болот. Албетте, балдар нейрохирургиясынын өзүнүн өзгөчөлүктөрү бар. Анын үстүнө, ошол кезде, менин эсимде калганына караганда, көбүнчө «күтүү жана абалды турукташтыруу» тактикасы басымдуулук кылчу.

Ошол эле учурда менин мектебим абдан жакшы болду. Устаттарым — Миталип Мамытов, Кенешбек Ырысов, Буранбек Дюшеев жана Минбай Жороев.

Минбай Нийматович Жороев мага: «Мына, сен нейрохирургсуң, а мен сага ассистент болом. Кана, операцияны жаса», — дечү. Бизде унаа сүзүп кеткен учурлардан кийинки, анын ичинде мээнин детрити (өлүк ткандар) менен коштолгон оор жаракаттарда көптөгөн ийгиликтүү операциялар болду. Көп жагынан дал ушул устаттарымдын аркасында мен бүгүнкү деңгээлге жеттим.

— Үй-бүлөңүз тууралуу бир аз айта кетсеңиз.

— Менин беш балам бар: төрт кыз жана бир уул. Кенжелери — эгиздер, бир кыз, бир уул.

— Үй-бүлөңүз сиз менен сыймыктанабы?

— Ооба. Бирок азырынча эч кимиси медик болууну каалабайт. Баары: «Ой, биз папам сыяктуу мынчалык көп иштегибиз келбейт», — дешет.

— Алар өздөрүн ким катары көрүшөт?

— Улуу кызым быйыл он алтыга чыгат, тогузунчу классты бүттү. Мен аны көндүрүүгө аракет кылып жатам, бирок мажбурлабайм. Кыздарымдын бири тышкы иштер министри, экинчиси Улуттук банктын төрагасы болгусу келет. Үчүнчүсү Кыргызстандын Франциядагы элчиси болууну кыялданат. Ал эми кенжелери төрт жашта, алар азырынча ким болорун айта элек.

— Жубайыңыз дарыгер эмеспи?

— Жок, ал медик эмес, менеджер. Биз он алтынчы жылдан бери биргебиз жана ушул он алты жылдан бери ал декреттик өргүүдө.

— Мунун баарына кантип жетишип жатасыз?

— Күч-кубат барда өз өлкөбүздүн жыргалчылыгы үчүн иштешибиз керек деп эсептейм. Атам ар дайым: «Тарыхта бай адамдар эмес, лидерлер — өз элине кызмат кылгандар калат», — деп айтчу. Дал ошолор элдин эсинде калат. Эгерде биз өзүбүздөн кийин ушундай из калтыра алсак, бул мен үчүн чыныгы бакыт болот.

Анара Мамытова

Рубрики: Жаңылыктар, Коом, Макалалар, Медицина, эксклюзив

Теги: Кыргызстан, Минздрав, Урматбек Боржиев